Zink, een essentiële voedingsstof voor de reukzin

Bepaalde wetenschappelijke gegevens wijzen op een verband tussen de zinkstatus en de reukfunctie, maar de kennis daarover blijft beperkt. Ouder onderzoek beschreef reukstoornissen bij sommige mensen met een zinktekort, terwijl experimentele studies de rol van zink in het reuksysteem onderzoeken. Op basis van die vaststellingen kan echter niet worden gesteld dat een extra inname van zink de reukzin verbetert bij iemand die al een adequate voedingsstatus heeft.

Een zinktekort kan samengaan met een verminderde reukgevoeligheid, maar het is slechts één mogelijke oorzaak naast vele andere. Ook luchtweginfecties, chronische rinosinusitis, neuspoliepen, bepaalde schedeltrauma's, veroudering of bepaalde neurologische aandoeningen kunnen de reukzin aantasten. Anosmie of hyposmie laat dus niet toe om automatisch tot een zinktekort te besluiten en rechtvaardigt een zoektocht naar de oorzaak wanneer ze aanhoudt.

De beschikbare gegevens laten niet toe om systematisch een zinksuppletie aan te bevelen om de reukzin te herstellen. Een overzichtsstudie over de behandeling van postvirale reukstoornissen vond geen overtuigend voordeel van zinksulfaat. Een recentere studie bij 42 patiënten met zowel een reukstoornis als een biologisch zinktekort stelde betere resultaten vast wanneer de zinkwaarde normaliseerde, maar er werden verschillende behandelingen tegelijk toegediend: ze toont dus niet de werkzaamheid van zink alleen aan.

Anosmie staat voor een volledig of nagenoeg volledig verlies van het vermogen om geuren waar te nemen, terwijl hyposmie een vermindering van dat vermogen aanduidt. Parosmie is iets anders: geuren worden nog steeds waargenomen, maar vervormd en soms onaangenaam. Die stoornissen kunnen uiteenlopende oorzaken hebben en het onderscheid ertussen is belangrijk om de evaluatie te sturen. Gestandaardiseerde reuktests, zoals de Sniffin’ Sticks, kunnen door professionals worden gebruikt om de reukfunctie objectief te meten.

Nee. Reukverlies doet de fundamentele basissmaken zoals zoet, zout, zuur, bitter of umami doorgaans niet verdwijnen. De retronasale reuk draagt daarentegen sterk bij tot de algemene waarneming van aroma's tijdens het eten. Iemand met anosmie kan dus de indruk hebben dat voedsel « geen smaak meer heeft », terwijl vooral de aromatische rijkdom ervan afneemt. Dat onderscheid tussen smaak en reuk is belangrijk bij de evaluatie van zintuiglijke stoornissen.

Reuktraining is vandaag een van de best gedocumenteerde strategieën bij bepaalde aanhoudende reukstoornissen na een infectie. Ze bestaat erin gedurende meerdere weken of maanden regelmatig aan een aantal vaste geuren te ruiken. Een meta-analyse stelde een grotere kans op klinisch betekenisvolle verbetering vast bij patiënten die deze training volgden, en verschillende expertgroepen bevelen ze aan bij post-infectieuze reukstoornissen. De aanpak moet echter worden afgestemd op de oorzaak van de stoornis.

Zinc Forte mag niet worden voorgesteld als een behandeling van anosmie of als een product om de reukzin te herstellen. Eén capsule levert 22.5 mg elementair zink, 150 mg L-cysteïne en 6 mg vitamine B6. Zink heeft verschillende toegelaten Europese claims: het draagt onder meer bij tot de normale werking van het immuunsysteem, draagt bij tot de bescherming van cellen tegen oxidatieve stress en speelt een rol bij het proces van celdeling. Geen enkele toegelaten claim heeft echter rechtstreeks betrekking op de reukzin.